Istota, charakter, historia...

Kościół Nowoapostolski jest Kościołem międzynarodowym, działalność religijna i nabożeństwa odbywają się w języku danego narodu. Kościół Nowoapostolski jest Kościołem Jezusa Chrystusa z mocy Ducha Świętego kontynuacją pierwotnego Kościoła Apostolskiego. Kościół założony przez Jezusa był Apostolski, ponieważ był prowadzony przez apostołów. Nazwa "Nowoapostolski" oznacza, że na nowo został wskrzeszony i ustanowiony pierwotnie istniejący Kościół Apostolski.

Kościół Nowoapostolski propaguje wiarę w Boga i Jego Syna Jezusa Chrystusa. Podstawę do tego stanowi Stary i Nowy Testament. W Kościele tym siłą wiążącą jest miłość i posłuszeństwo w wierze, a mocą wiodącą jest Duch Święty, który wzbudza żywe słowo Boże, przekazywane przez apostołów i urzędy kapłańskie. Słowo Boże wzmacnia wiarę w wiekuistego Boga, Jego Syna Jezusa Chrystusa i w obiecane przez Niego ponowne przyjście. Chrześcijanie nowoapostolscy czekają na ponowne przyjście Chrystusa i przygotowują się do wzięcia udziału w Pierwszym Zmartwychwstaniu. Duchowe przygotowanie się na spotkanie z Jezusem Chrystusem jest treścią i celem wiary i nauki Kościoła.

Kościół Nowoapostolski widzi swoje powołanie w duszpasterstwie i w zwiastowaniu Ewangelii, a we wszystkich krajach powstrzymuje się od wszelkiej działalności politycznej oraz skłania swych wyznawców do wypełniania obowiązków obywatelskich. Każdy nowoapostolski chrześcijanin może być aktywny w życiu publicznym. Kościół oczekuje od swoich wiernych sumiennego, z poczuciem odpowiedzialności, wywiązywania się z powierzonych i przyjętych obowiązków w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym.

Kościół Nowoapostolski nie pobiera żadnych składek i opłat kościelnych. Wszelkie wydatki pokrywają dobrowolne ofiary wiernych oraz darowizny także osób trzecich, zasadą jest samofinansowanie się.

Wszystkie zbory nowoapostolskie występujące na całym świecie tworzą razem Kościół Nowoapostolski skupiający ludzi różnych ras i warstw społecznych. Naczelnym duszpasterzem jest Główny Apostoł, którego pozycję w gronie apostołów i w całym Kościele, chrześcijanie nowoapostolscy widzą jako analogiczną z pozycją zajmowaną przez Apostoła Piotra, który był widzialną głową pierwotnego Kościoła chrześcijańskiego. Nowoapostolskie zbory danego kraju lub regionu tworzą razem określony Kościół Nowoapostolski będący terytorialną autonomiczną jednostką organizacyjną Kościoła międzynarodowego. Apostołowie, podobnie jak Główny Apostoł, sprawują urząd udzielający Ducha Świętego i z polecenia Jezusa Chrystusa proponują zbawienie wszystkim ludziom poprzez zwiastowanie Słowa Bożego i udzielanie sakramentów. Apostołowie okręgowi, apostołowie, biskupi oraz inni słudzy jako przewodniczący okręgu obsługują powierzone im okręgi i podokręgi. Pielęgnacja każdego zboru powierzona jest przewodniczącemu zboru, który sprawuje urząd kapłański. W Kościele występują następujące urzędy kapłańskie: biskupi, starsi, pasterze, ewangeliści i kapłani oraz służba pomocnicza diakoni i poddiakoni. Duchowni w Kościele podlegają ordynowaniu, czyli powołaniu i wyświęceniu do danego urzędu, a ich służba w Kościele, za wyjątkiem administracyjnej, jest nieodpłatna. Udzielanie wszelkich sakramentów, błogosławieństw oraz odprawianie uroczystości pogrzebowych jest nieodpłatne.

Kościół Nowoapostolski datuje początek swojej historii na pierwsze dziesięciolecia XIX-go wieku. Powstał on jako wyraz tęsknoty niektórych głęboko wierzących chrześcijan europejskich za pierwotną nauką Jezusa i wiarą pierwotnego chrześcijaństwa oraz dążenia do przywrócenia urzędu apostołów. Świadomi nieodzowności istnienia urzędu apostolskiego celem zachowania istoty wiary i czystości Ewangelii i nauki Jezusa Chrystusa modlili się o ponowne posłanie apostołów. Pierwsze zbory apostolskie powstały w Anglii, w Albury i w Londynie. Na początku lat sześćdziesiątych XIX-go wieku nastąpił dalszy rozwój, który doprowadził do rozszerzenia Kościoła Nowoapostolskiego na wszystkie kontynenty.

Pierwsze zbory Kościoła Nowoapostolskiego na ziemiach polskich powstały w drugiej połowie XIX wieku m.in. w Bydgoszczy, Gdyni, Warszawie, Wąbrzeźnie oraz w okolicach Łodzi, Piotrkowa Trybunalskiego, Dąbrowy Górniczej i Lwowa. Na pozostałej części obecnego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej również istniały liczne zbory i mieszkało kilkadziesiąt tysięcy wiernych. Kościół swą obecność w narodzie polskim datuje przed powstaniem nowożytnego państwa polskiego, niestety w okresie międzywojennym jego sytuacja prawna była nieuregulowana. Po drugiej wojnie światowej Kościół reaktywował swą działalność na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Kościół Nowoapostolski w Rzeczypospolitej Polskiej stanowiąc część ogólnoświatowego Kościoła Nowoapostolskiego jest Kościołem samodzielnym pod względem organizacyjnym, a na płaszczyźnie religijnej Kościół współpracuje i utrzymuje kontakty z Głównym Apostołem oraz międzynarodowymi centralami Kościoła Nowoapostolskiego, jak i bratnimi Kościołami Nowoapostolskimi za granicą. Kościół Nowoapostolski w Polsce wydaje miesięcznik "Nasza Rodzina" - czasopismo Kościoła Nowoapostolskiego oraz biuletyn "Chleb Żywota" będący periodykiem o wierze nowoapostolskiej. Ponadto Kościół wydaje szereg pism i biuletynów religijnych, a także różne inne wydawnictwa o charakterze religijnym.

Wiara chrześcijan nowoapostolskich opiera się na fakcie, że Jezus dał apostołom polecenie i moc do udzielania Ducha Świętego, odpuszczania grzechów i udzielania chrztu wodnego. W Kościele Nowoapostolskim, tak jak w czasach pierwszych apostołów, udzielane są więc trzy sakramenty ustanowione przez Jezusa: święty chrzest wodny, święte pieczętowanie i święta wieczerza.

Słowo głoszone w nabożeństwie oraz przyjęte sakramenty i błogosławieństwa przygotowują wiernych do wzięcia udziału w Pierwszym Zmartwychwstaniu. Nie chodzi przy tym o ogólne oczekiwanie dnia ostatecznego lub sądu ostatecznego, lecz o sedno chrześcijańskiej wiary; ponowne przyjście Jezusa i zabranie tych, którzy na Jego przyjście przygotowali się i czekali. Wyznawcom, poza sakramentami, udzielane są błogosławieństwa z okazji: konfirmacji, zaręczyn, ślubu, jubileuszów ślubnych.

Szczególna wartość kładziona jest na duszpasterską opiekę wszystkich wiernych, a także wychowania religijnego młodzieży i dzieci w duchu zasad wiary, miłości bliźniego i moralności chrześcijańskiej.

Kościół Nowoapostolski nie ma charakteru zamkniętego, każdy może uczestniczyć w nabożeństwie. Kto wyraża życzenie należenia do tej społeczności może zostać przyjęty, a po dogłębnym poznaniu zasad wiary dostąpić do świętego pieczętowania, czyli przyjęcia daru Ducha Świętego. Nowoapostolskie wyznanie wiary jest bezwzględnie wiążące dla wszystkich chrześcijan nowoapostolskich.

Kościół obecnie zakończył prace z Rządem RP nad ustawą o stosunku Państwa do Kościoła Nowoapostolskiego w RP, która jako uzgodniona ustawa rządowa znajduje się w dalszym postępowaniu legislacyjnym.